Saturday, October 1, 2016

My Teaching Philosophy




I would like to express my own vision about the teaching philosophy in this current article. While I introduce my points of view, I want the  reader  to pay attention  to the quotations  given below.  The authors of these brilliant words  are different  from each other  with  their nationalities, religions, epochs, professions  and  not only. They used to be   legendary  people  and  all of  them  had  got  their own   ideas  about  education.

Here they are – my favorite quotations ever:

  ‘Education  is  the most  powerful  weapon  which you can use to change the world’ (Nelson Mandela, Politician, XX-XXI);

  ‘Education is not  preparation for life;  Education is life itself’ (John Dewey , Philosopher, psychologist, educational reformer, XIX – XX);

   Education is what remains after one has forgotten what one has learned in school’ (Albert Einstein,Theoretical  physicist, XIX – XX);

   ‘Those who educate children well are more to be honored than they who produce them; for these only  gave them life, those the art of living well’;  ‘The Educated differ from the uneducated as  much as    the living differ from the dead’ (Aristotle, Greek philosopher / Scientist, IV B.C.)

   ‘Study without desire spoils the memory, and it retains nothing that it takes in’ (Leonardo da Vinci, Artist, XV-XVI)

I have written  these five quotations  above just because I totally hold  the same  point.

Well, what about my philosophy?  Simply, the main aim  of teaching  should  be oriented  on the pupils’ learning motivation. We should endeavor  to fit learning process with their desires, ideas, interests and so on.  We don’t have  to teach just for ‘teaching’, but  giving them the most appropriate, competent  forms of learning in much more engaging , entertaining  and effective ways.

In my opinion, increasing  the pupils’ motivation  is not as hard as we think it really is.  Every  teacher should encourage  pupils’ individualism, ensuring   that  each  of  them  has got the enough ability to be successful  in the future, if she/he gets  the adequate education.

According  to  the popular  ‘Multiple intelligences  theory’ by  Howard  Gardner, he lists seven intelligences  which work  together – linguistic, logical-mathematical, musical, bodily-kinesthetic, spatial, interpersonal and intrapersonal  and then adds the eighth one – naturalist intelligence, saying there may be a few more.  

It is  also  widely known,  that pupils  differ  from each other  with their  skills and aspirations; Therefore,  it sounds impossible  if  all of  them  show  the same interests  in Maths, Physics, Biology or even History. Anyway, we should  attempt   to develop  as many skills as  it is possible to.  As mentioned above, we don’t  need  to decide what each student has to learn, but  only  they  have to decide on their own what  to learn.

Another  question  is how  to teach and what  are the most efficient  methods during  the teaching process.  Due to my past  experience, I can  say  that  I have always been trying  to  use various methods  in order  to create  much more interesting, pleasant  and  diverting  lessons  than my teachers  used to do  in the past. The book  is not  the one and  only educational  resources  nowadays as I am striving for improvement and as I am always open to changes.  The modern  educational  countries  of the entire world, seek and struggle  to replace  it  with computer  studies.   Project-based learning  becomes  more popular  as well.  We  should  ask ourselves,  what  is  the difference  between  the  pupils  who  learn  new  words  from  the book  and  the pupils  who find  it  easier  to learn  them  from  their  favorite  song  lyrics?  Basically , the  second  one is  better, because  she/he  does  the  same  work  in  her/his  profitable  and  favorable  ways.

We  should  mention  testing  component  - one of the most  widespread  form  of  students’ evaluation , that is not  fair  enough.   It would  be better  if there were  any  other  alternative  forms  of  assessment.  The  last  one  is  focused  on  the  different  needs, abilities  and learning  skills. 
Another  important   thing  is  a  communication factor -  how does the teacher communicate  with  pupils or with  his/her colleagues.  I think,  that  I am not  that kind of  person, who  finds  it difficult  to have  communication  with both  of  them.  I always  make an effort  to solve the problem  in a diplomatic, peaceful  way and keep  the positive  relationship  up, as we know  that  the cooperative  environment  is  closely connected  with pupils’ academic  progress. 

And  at  last, it must  be admitted   that  teaching  needs  more practice, as practice makes perfect.  Honestly,  I am not satisfied  with  my  experience, because of a few years I have spent at school so far . So, if  I work harder  on  myself,  I will be  prouder  of my work,  than I am in a current  situation.  


Thursday, August 18, 2016

Power On: WEX!


Power On:  WEX !

დიდი  ხანია, არაფერი დამიწერია - არც არაფრისა  და არც არავის  შესახებ;  რომ დაწერო, ამისთვის მიზეზიც  უნდა  გქონდეს ადამიანს, ადეკვატური მიზეზი;  მიხარია, რომ  წერის  სურვილი  კვლავ  გამიჩნდა  და  სეზონს, ჩემი  ბოლო გამოცდილებით  გავხსნი - მოგონებებით, რომელიც  წარსულში დარჩა, თუმცა მუდამ, განუყრელად ჩემთან  იქნება! 

მანამ,  სანამ კონკრეტულ  სათქმელს  შევეხები,  მინდა, რომ World Express-ის  საერთაშორისო   ბანაკის  სარეკლამო  რგოლის  მეშვეობით, მასზე  ზოგადი წარმოდგენა შეგიქმნათ:


                    International Camp In Georgia - The Commercial of  World Express


გულწრფელად რომ გითხრათ, სულ რაღაც  ორი თვის  წინ, ზემოთ  აღნიშნული  კომპანიის შესახებ  არაფერი ვიცოდი; უფრო მეტიც -  ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ  IC -ი (International  Camp) ჩემზე ასეთ  ძლიერ  ემოციურ  გავლენას  იქონიებდა;  WEX-ის ბანაკი  დღეს  ერთი დიდი სახლია:  კეთილი, თბილი, მზრუნველი...  მრავალ  სხვა სიკეთესთან  ერთად, მსოფლიოს  სხვადასხვა კუთხიდან  ჩამოსული  ბავშვები,  ერთ, ყველაზე  მნიშველოვანს  განძს  - მეგობრებს  იძენენ!

ამ  თბილ და მზრუნველ  ოჯახს, პირველად, 5 ივლისს, ბანაკის სტარტის აღებიდან, ორი კვირის დაგვიანებით  შევუერთდი  და დაახლოებით  ერთი კვირა გავატარე  ბორჯომში, სადაც, მუშაობა, საწყის ეტაპზე,  ცოტა არ  იყო  და  გამიჭირდა კიდეც;  გამიჭირდა  ბანაკის  არც თუ ისე რთულად  დასაცავი წესების  დაცვა, გამიჭირდა  უკვე  ჩამოყალიბებულ, დაკვალიანებულ ჯგუფში  ჩემი თავის, ახალი  მასწავლებლის  როლში  დამკვიდრება;  თუმცა,  ორი დღე  სრულიად  საკმარისი აღმოჩნდა „კალაპოტში“  ჩასადგომად, ბავშვების  სახეების დასამახსოვრებლად  (სახელი-გვარების რა მოგახსენოთ) და კოლეგებთან  „შესაგუებლად“.



The "Wind" Group at  Rabathi Castle 

 
Team Wind Trainers:  Michelle Gavin, Sally Bokhua, Ewan Didebeli

გული  მწყდება, რომ  მიმდინარე  ერთი  კვირის  განმავლობაში, არ მომეცა  იმის შესაძლებლობა, რომ  უფრო  კარგად  გამეცნო  ჩემი ჯგუფის (და არა მხოლოდ)  მოსწავლეები; იგივეს  ვერ  ვიტყვი  ბანაკის  მეორე  ნაკადზე, რომელიც  ბაკურიანში, ნამდვილად „შედგა“ ჩემთვის;  "შედგა", იმ გაგებით, რომ  სწორედ  პირველ  ბანაკში  გატარებული  დროის, ემოციებისა  და  უფრო მეტი პოზიტივის მიღების   დეფიციტმა   განაპირობა ის, რომ  მეორე  ნაკადს  შევუერთდი;  ამ   უკანასკნელში კი  სამი კვირა  დავყავი;  ეს ის  სამი  კვირაა, რომელიც, იმდენად  დაუვიწყარი აღმოჩნდა ჩემთვის, რომ  ემოციები ძალიან, ძალიან  დიდ ხანს  გამყვება; მხოლოდ და მხოლოდ დროის ფაქტორია ის მთავარი მიზეზი, რის გამოც,  ალბათ უფრო  მეტი  მოსაყოლი მაქვს  მეორე  ნაკადზე;

Team "Wind" -  "Wind Is Blowing" 


შუალედი  ბანაკის პირველ და მეორე ნაკადს შორის, სულ რაღაც  სამი დღე იყო;  12 ივლისს, თავგადასავლების  მაძიებელი  მე, ჩემი  ჩემოდნით  დილაადრიან გავექანე დანიშნულების ადგილას, იმ იმედით, რომ მომავალი  სამი  კვირა, უფრო მეტად  საინტერესო და სახალისო იქნებოდა!

უცხო  და ახალი  სახეებით სავსე  ავტობუსები  დაიძრნენ  ბაკურიანის  მიმართულებით;  ვცდილობდი, პირველი კადრები  დამეჭირა  და  შემდგომ გამეხსენებინა, თუმცა ამაოდ - სახეზე  ვერც  ვერავის  დამახსოვრება  მოვახერხე,  გარდა ბათუმელი ზურიკოსი, რომელიც, ჩემ მსგავსად,  ცოტა  დაბნეული  გამომეტყველებით იჯდა, ამდენი უცხო  ადამიანის  გარემოცვაში;

დანიშნულების  ადგილზე  მისვლისა და სასტუმროში  განთავსებისთანავე, მოსწავლეები  ერთგვარი  ტესტირების ნიადაგზე,  ინგლისური ენის  დონეების მიხედვით,  ოთხ  ჯგუფად  გადავანაწილეთ  და  Game of Throne-ის  "ჰაუსების"  საპატივსაცემოდ, წინასწარ  შერჩეული  სახელები  (Lannister, Stark, Baratheon, Targaryen) ვუწილადეთ;   აქვე   გავაცანით  ბანაკის  წესები და მათ შორის  ყველაზე  უმნიშვნელოვანესი -  წესი #1 - “Only in English”!

ჩემი  ჯგუფი  დაკომპლექტებული იყო  23 მოსწავლით, რომელზეც პასუხისმგებლობა სამ მასწავლებელს გვქონდა აღებული;  მე და Nino Teacher-ს, რიგითი Emmanuel-ი  მეორე  დღეს  შემოგვიერთდა და ერთობლივი ძალისხმევით შევუდექით  დაკისრებულ  მისიას;  ბავშვები  გავიცანით, დავუმეგობრდით  და მათაც მყისვე,  ანალოგიური  პასუხით მოგვიგეს  ამაზე;   


ბავშვების თვალით  დანახული "ჩვენ"

          House  of Lannister Trainers:  Emmanuel Emenyi, Nini Bichiashvili, Ewan Didebeli


 მოკლედ  შევეხები  დღის  რეჟიმს,  რომელიც  რვაზე  გამამხნევებელი ვარჯიშით    იწყებოდა  და  ღამის  თერთმეტის ნახევარზე ფილმის  ჩვენებით სრულდებოდა;   ეს  
 14- 15  საათიანი სამუშაო  დღე,  კი, გაკვეთილებთან ერთად,  უამრავი სახალისო    აქტივობებით  დატვირთულ ბადეს ქმნიდა - ბადეს, რომელსაც   ერთად ვქმნიდით და   ბადეს,  რომლის  გარეშე  ცხოვრებაც, დღეს  ძალიან  მოსაწყენია;

 საკმაოდ  შრომატევადი  დღის  კულმინაციას, ყველაზე  ხმაურიანი,  ინტელექტუალური, შემეცნებითი და  გასართობი  შეჯიბრებები  აჯამებდა;  ეს,  ალბათ,  ყველაზე  ტკბილი  გასახსენებელია თითოეული ჩვენგანისთვის - ბავშვები  თუ  მასწავლებლები თავს  არ  ზოგავდნენ  თავიანთი შესაძლებლობების  მაქსიმალურად  გამოსავლენად - ერთად  ვშრომობდით,  ერთად ვცეკვავდით,  ერთად ვმღეროდით  და ერთად  ვხალისობდით;

          "ვითვლიდით ვარსკვლავებს", მანამ, სანამ მაგიდა დატოვებდა წუთისოფელს :) 


დღეს  უკვე  ტკბილად  მახსენდება  ჩემი  წუწუნიც, რომელიც  ხშირად  უკავშირდებოდა  მოსწავლეების  მართვას, ფიზიკურ  გადაღლას, ავადმყოფობასა  თუ  ხმის  ჩახლეჩა-ჩაწყვეტას.  ვწუწუნებდი  იმაზე, რომ  ხშირად  მიწევდა  საკუთარი  ოთახებიდან  ბავშვების  გამოყვანა  და  საჭირო  ადგილზე  განთავსება (ამ მხრივ,  კი  ლიდერები  ოთახი #16-ის  წევრები  იყვნენ :) );   ვწუწუნებდი  იმაზე,  რომ  ერთი საათით განკუთვნილი  ტელეფონების  შესაგროვებლად, საათობით  სირბილი  მიწევდა...  ვწუწუნებდი, თუმცა,  სადღაც, გულის  სიღრმეში, ალბათ,  მსიამოვნებდა  კიდეც  ეს ყველაფერი.

ცხადია  წუწუნებდნენ  ბავშვებიც, მაგრამ, ბანაკი რისი  ბანაკია,  თუ  "წესი  არ წესობს";  შესაძლებელია  ბევრ  მათგანს   ბოლომდე  არც  ჰქონდა  ამ წესების  მნიშვნელობა   სიღრმისეულად გააზრებული,  თუმცა, ამ  ვიდეოს ხილვის შემდეგ  ალბათ გაიაზრებენ, რომ  არც  ჩვენ, მასწავლებლებს   გვქონდა  ფრიად  „დალხენილი“ ცხოვრება და
არაადამიანურად  გადაღლილებს,  ხშირად  ჩაგვძინებია  ფოიეში  განთავსებულ  დივნებსა  თუ  სკამებზე;  



                                            ძილი, რომელიც ასე ძლიერ  გვენატრებოდა :(


ჩემთვის, როგორც  რიგითი  მასწავლებლისთვის, მეტად  სასიამოვნო  იყო  ისეთი  საინტერესო და ნიჭიერი  ბავშვების  ხილვა, როგორებიც  იქ დამხვდნენ;  უფრო მეტიც, დიდი  პატივი, ნამდვილი ფუფუნებაა,  ხედავდე  ასეთ  კრეატიულ და თავისუფლად მოაზროვნე  თაობას,  ოცი დღის განმავლობაში!

მენანება თითოეული  წუთი  და წამი, რომელიც  დავკარგე  და მოვაკელი  თითოეული მოსწავლის  უკეთ  შეცნობასა  და მათთან  დამეგობრებას, გულის  გადაშლასა და უკან,  საპასუხო  პოზიტივის  მიღებას;

მენანება თითოეული  წუთი  და წამი,  რომელიც  არ გამოვიყენე  ისე, როგორც  საჭირო იყო!


ბაკურიანი, დიდველი (ზურა კუტუბიძე, დანიარ ჟანაბაევ) 


ჩვენ  ლამაზ,  საერთაშორისო  ოჯახს,  სტუმრები  მსოფლიოს  სხვადასხვა  კუთხეებიდან (აზერბაიჯანი, სომხეთი, უკრაინა, რუსეთი, ყაზახეთი, ტაილანდი, არაბთა გაერთიანებული საამიროები)  სტუმრობდნენ;  ბავშვები  საკმაოდ  კომუნიკაბელურები  და მეგობრულები იყვნენ; კულტურული  პლურალიზმიც, ცხადია,   დიდ  როლს  თამაშობდა  მათი დამეგობრების  პროცესში;  დამეთანხმებით, ალბათ,  რომ  არც  ისე  ადვილია,  მიაღწიო  სასურველ  მიზანს  ამ  კუთხით;  თუმცა ის, რაც  ვნახე  ამ  სამი  კვირის  განმავლობაში,  ყოველგვარ  მოლოდინს  გადააჭარბა;


                                         House of Lannister - Excursion at Rabathi Castle

ყველაზე  ემოციური  მომენტი,  წამოსვლამდე, ერთი დღით  ადრე დაგვიდგა;  გალა  კონცერტის ჩატარება  და მოსწავლეთა  დაჯილდოება  დიპლომებით, სერტიფიკატებითა და მედლებით,  იმის  მაუწყებელი  იყო, რომ  ეს ლამაზი  წუთები  კულმინაციას  უახლოვდებოდა;

ვუყურებდი  მოტირალ  ბავშვებს  გაოგნებული სახით  და  ჩემი თავის  მიკვირდა;  არსად, არასოდეს  არ მინახავს  მსგავსი რამ - ასეთი მეგობრობა, ასეთი  სიყვარული,  ასეთი  ერთობა!  წარმოუდგენელია,  მაგრამ  ამ  ოცმა  დღემ  საოცარი  შედეგი  გამოიღო;  ეს  იყო, არის  და იქნება  ჩვენი   საუკეთესო  მოგონება, რომელიც,  ბევრი ჩვენთაგანისთვის, ალბათ  კიდევ  განმეორდება, თუმცა  სხვა განზომილებაში, სხვადასხვა  ადამიანების  გარემოცვაში,  სხვადასხვა ისტორიებით,   თავგადასავლებითა  და  ემოციებით აღსავსე!

ჩემთვის  ყველაზე ძვირფასი და ემოციური კადრი:  "გამომშვიდობება" (ლუკა ჯულაყიძე, ნატალი მამალაძე, მარიამ  რამიშვილი და ელენე  ჩხეიძე) :(((((


კიდევ  ბევრი, ძალიან ბევრი  შემიძლია  დავწერო თქვენთვის, ჩემო ძვირფასებო, თუმცა  ჯერ-ჯერობით ამით  შემოვიფარგლები!  მახსოვხართ, მიყვარხართ და მენატრებით! <3

პოსტის  დასასრულს, გასამხიარულებლად  და  გულის  გადასაყოლებლად  კი  ლანისტერების  ჰიმნსა  და  ვიდეოს  გიტოვებთ!

პატივისცემით, თქვენი Mr. Teacher!



                                                      The Lyrics  for  "Waiting for Spank"




                                               Team  Lannister - "Waiting for Spank"



                                                               ბონუსად  კი  აი, ეს !  <3

                                              Team  Lannister:  Expectation  VS  Reality



                           WEX,   შენ  კი  უუუღრმესი  მადლობა   ყველაფრისთვის!  <3




                                                   World  Express  Official  Web Page: 
                                                             http://www.wex.ge/

                                              World  Express  Official  Facebook  Page:  
                              https://www.facebook.com/World-Express-127935870570657/

Tuesday, September 1, 2015

კაცი-მასწავლებელი?!

                   

                                                                              * * * * * 

ვერ გეტყვით რამდენი ხანი ვცდილობდი  დასაწყისის დაწერას, თუმცა, გეტყვით, რომ ძალიან, ძალიან,  ძალიან ბევრი ვიწვალე. არც იმის თქმა მერიდება, რომ  სიტყვებს ერთბაშად თავი ვერ მოვუყარე და ასე მარტივად, გულწრფელად გამოგიტყდით ჩემ უნიჭობაში. არასოდეს მქონია იმის ამბიცია, რომ რამე დამეწერა - არ შეყვარებულისთვის მიმიძღვნია საკუთარი ლექსი და არც დედისთვის, „სარვამარტოდ“..  მხოლოდ ერთხელ, მეტად უცნაურ მდგომარეობაში მომივიდა ლექსის დაწერის მუზა, სწორედ მაშინ, როდესაც ღამის საათებში, დედაქალაქიდან, ქუთაისის მიმართულებით „კრაზში“ 26 მომავალი სამხედრო მოსამსახურეები ერთად „შეგვყარეს“ და გაგვიყენეს „კარანტინის“ გზას; ეს უმნიშვნელოვანესი  თარიღი არასოდეს დამავიწყდება; არც ის დამავიწყდება, როდესაც მოულოდნელად მეწვია მუზა და თოვლიანი აპრილის ღამეს, გუნებაში ლექსი შემათხზვევინა - ლექსი, რომლითაც ვემშვიდობებოდი  სამოქალაქო ცხოვრებას ერთი წლის ვადით.

არა, დღეს არ ვაპირებ გესაუბროთ „სამხედრო ენით“ - ეს მაგალითი  მხოლოდ იმიტომ მოვიყვანე, რომ  გამომეაშკარავებინა  ჩემი საშინელი დამოკიდებულება  წერის, განსაკუთრებით კი პოეზიის  მიმართ. დღეს მე ვაპირებ გესაუბროთ ადამიანური ენით იმაზე, რაც ჩემთვის ყველაზე ღირებულია. იმაზე, რაც ყველაზე მეტად მახალისებს და მახარებს -  ეს ჩემი პროფესიაა, მასწავლებლობა.

ალბათ, თითოეულ თქვენგანს ახსოვს მასწავლებელი, რომელიც თქვენი შთაგონების წყაროს წარმოაგდენდა. არ მეგულება პლანეტაზე ადამიანი, რომელსაც არ ახსოვდეს ერთი მასწავლებელი მაინც - მასწავლებელი, რომელიც ხშირად არასამართლიანად ექცეოდა მათ, მაგრამ, ყველაფრის მიუხედავად, გულში მაინც პატივისცემას იმსახურებდა. მეც მყავს ერთი ასეთი რჩეული, რომელმაც ჩემ ბავშვურ გულში, ოდესღაც ეს პატივისცემა დაიმსახურა და დღემდე  დამამახსოვრა მისი დამოკიდებულება აღსაზრდელებისადმი. პარადოქსია, თუმცა,  ვერ გეტყვით, რომ  სწორედ ამ ინსპირაციამ განაპირობა ჩემი დღევანდელი პროფესიის არჩევა..

  ცხოვრებაში არის მომენტები, როდესაც, სრულიად გაუაზრებელ ქმედებას ჩავდივართ. სწორედ ამ გაუაზრებელი ნაბიჯის წყალობით აღმოვაჩინე ის წყარო, რომელსაც დღეს უკვდავების ეფექტი გააჩნია ჩემთვის.  დიახ, 2012 წლამდე, ალბათ, ვერც ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ ოდესღაც მეც მასწავლებელი ვიქნებოდი, რომ არა გაუაზრებელი ნაბიჯი, პროექტი, სახელად „Teach and Learn with Georgia”. გასაუბრებაზე მისულს, მშვენივრად მახსოვს ის გულწრფელი აღიარება, რომ ჩემი ერთადერთი მოტივაცია, იყო მაგისტრატურის საფეხურზე სწავლის დაფინანსება. ასეა თუ ისე, ცხოვრებამ  სამეგრელოს ერთ-ერთ პატარა და ულამაზეს სოფელში, ერთ წლიანი დაუვიწყარი  მოგზაურობა მაჩუქა და სწორედ აქედან დაიწყო, რაც დაიწყო..

გულწრფელობა ის იშვიათი ნიჭია, რაც ბუნებამ ადამიანს, განსაკუთრებით  მისი ბავშვობის პერიოდში არგუნა. ბედნიერი კი მაშინ ხარ, როდესაც მათი ნათელი თვალების გავლით, წრფელ გულამდე მიიწევ; მიიწევ და ბავშვიც გიშვებს იქამდე, სანამ საბოლოოდ არ გამოგიტყდება სიყვარულში. ეს სიყვარული კი მერწმუნეთ, არაამქვეყნიური სიამოვნების მომგვრელია.  ამ ყველაფერში კი სწორედ მაშინ დავრწუნდი, როდესაც, მეგრული სკოლის დატოვების შემდეგ, ვიხილე იმ ბავშვების რეაქცია, როდესაც მემშვიდობებოდნენ: მეხუტებოდნენ ცრემლიანი თვალებით და მეფერებოდნენ, „არ წახვიდე, არ წახვიდე“-ს ჩურჩულით. ჩემგან განსხვავებით, მათ არ რცხვენოდათ იმ ცრემლების, რომელსაც ისინი უშვებდნენ ნათელი თვალებიდან. მე კი ამ დროს  ვცდილობდი, ჩემი „სიმხდალე“ დამემალა მათთვის.

მასწავლებლობა  ურთულესი პროფესია, ნამდვილ მასწავლებლობას  კი უდიდესი ნიჭი უნდა. წარმოგიდგენიათ, რა რთულია, როდესაც  შედიხარ მრავალრიცხოვან კლასში, სადაც, თითოეული მოსწავლე  ერთმანეთისგან აბსოლუტურად განსხვავებულია?!  დიახ, ისინი ერთმანეთს ოდნავადაც არ გვანან, შენ კი უნდა მოერგო ყველას  შეხედულებებს, სურვილებს..  არა, თქვენ ეს არ გესმით!  არ გესმით, რას გრძნობს  ბავშვი, როდესაც, ერთ მოსწავლეს ზედმეტად უღრმავდებით, როდესაც  მასზე თუნდაც იოტისოდენა დროის მონაკვეთით მეტს უთმობ...  მისი თვალები იმდენად გულწრფელია, რომ ყველაფერი შეუნიღბავი თვალითაც კი მშვენივრად  ჩანს..

თქვენ  ისიც  კი  ვერ წარმოგიდგენიათ, თუ რა ბედნიერებაა, როდესაც  ხედავ  პატარა წერტილს, რომელიც დღითი-დღე  იზრდება და მზეს ემსგავსება.  რომელზეც ზრუნავ თავდაუზოგავად, მხოლოდ იმის  გამო და იმ იმედით, რომ ეს  წერტილი ცონდით გაიბერება, გაიზრდება. ხედავ და გიხარია, რომ შენმა შრომამ უკვალოდ არ ჩაიარა და ამ არსებამ, რაღაც გაიგო, რაღაცას სხვანაირად შეხედა, რაღაც დაამახსოვრდა და გონებაში ჩაიბეჭდა.

წარმოგიდგენიათ  პატარა, ცინგლიანი 5 წლის ბავშვი, რომელიც გიზის კალთაში და ცდილობს, აჰყვეს  სიმღერას, ახლად ნასწავლი და მისთვის სრულიად უცხო ენის ანბანით?  ზუსტად ვიცი, რომ ამ ბედნიერებას  ვერავინ შეიგრძნობს ისე, როგორც მისი  მასწავლებელი.

დროა ისიც გულწრფელად  ვაღიაროთ, რომ თანამედროვე  ბავშვებს  არ მოსწონთ „კომუნისტი“, „სათვალეებიანი“, „წიგნის ჭია“ მასწავლებლები. რატომ?! პასუხი მარტივია - ბავშვებს უჭირთ ამოიცნოთ მათში საკუთარი თავები. სწორედ  ამაში მდგომარეობს ამ პროფესიის უნივერსალური და რთული ბუნების გასაღები. კონტროლის  მექანიზმის დაურღვევლობასთან  ერთად, უნდა შეძლოს მათ გულებამდე შეღწევა ნებისმიერი გზით, იქნება ეს გაკვეთილზე თუნდაც სრულიად არაადეკვატური ქმედების ჩადენა.  
ვიცი, არაბუნებრივად გეჩვენებათ, რომ მასწავლებელმა მოსწავლეებს მოუწოდოს მერხზე ასვლისკენ, მხოლოდ იმის გამო, რომ  „სელფის“ გადაღებით  მათ გაუხაროს გულები; მხოლოდ იმიტომ, რომ აგრძნობინოს, რომ  ისიც ისეთივე ადამიანია, როგორც კლასში მჯდომი თითოეული მათგანი..

მჯერა! მჯერა კი არა, ზუსტად ვიცი!  მასწავლებლობა  მხოლოდ  ქალების საქმე არაა; უფრო მეტიც, ჩვენ, კაცებს,  ამ საქმის კეთება ქალებზე არანაკლებად გამოგვდის, რადგან ჩვენც გვაქვს გულები;  გულები, რომელიც  ამ პროფესიას, საგნის ცოდნაზე მეტადაც კი სჭირდება!

ეს უნიჭო ნაწერი, მხოლოდ და მხოლოდ ჩემი მოსწავლეების უსაზღვრო მონატრებამ დამაწერინა; ისინი გამორჩეული ადამიანები არიან, რომელთაც ჩემ გულში განსაკუთრებული, ყველაზე თბილი  და ნათელი ადგილი ეკავება.

ბავშვებო, მიყვარხართ ყველა, თითოეული თქვენგანი, განურჩევლად თქვენი ბუნებისა და ჩემდამი დამოკიდებულებისა. ვისურვებდი, რომ  მუდამ მენახოთ ისეთი გახარებულები და ლაღები, როგორებადაც დამამახსოვრეთ თავები.

თქვენ კი, მასწავლებლებო, გეამაყებოდეთ საკუთარი თავების, რადგან, პლანეტაზე ყველაზე გენიალური პროფესიის წარმომადგენლები ხართ!  


მარტვილი, სოფ. დღვანა, მე-4 კლასის მოსწავლეები (2012-2013 სასწავლო წელი)




თბილისი, 216-ე საჯარო სკოლა, მე-4 კლასის მოსწავლეები  (2014 წელი) 




ბოლნისი, სოფ. ბერთაკარი, მე-5 კლასის  მოსწავლეები (2014-2015 სასწავლო წელი)



* * * * * 

Sunday, March 1, 2015




პროექტი "ეტალონი"   ამავე სახელწოდების  სატელევიზიო  პროექტის  მიხედვითაა შექმნილი და მიზნად ისახავს, სკოლის მოსწავლეებში  სასწავლო მოტივაციის  ამაღლებას, სწავლების თანამედროვე მეთოდების გამოყენებით;


პროექტის  აღწერა:

  • თამაშის მიზანშეწონილია ჩატარდეს დიდ კლასში, საკონფერენციო დარბაზში ან  სკოლის დერეფანში; 
  • მერხები და სკამები, ერთმანეთისგან უნდა იყოს მაქსიმალურად დაშორებული, რათა მოსწავლეებს შორის პასუხების გადაწერის ალბათობა მინიმუმამდე იყოს დასული; 
  • ვიდეოს, პროექტორის დახმარებით,  მოთამაშეებთან ერთად, იხილავს დამსწრე საზოგადოებაც;
  •  პროექტის მონაწილეებს, ინდივიდუალურ  მერხებზე  ედებათ  პასუხების ფურცელი და კალამი;
ვიდეო  თამაშის  განხორციელებისთვის  საჭირო  რესურს(ებ)ი:

  • კომპიუტერი;
  • პროექტორი;
  • პრინტერი;
თამაშის  წესები:

"ეტალონი"  წარმოდგენილია ვიდეო თამაშის სახით;



  •  იგი შედგება 5  რაუნდისგან;
  • თითოეული  რაუნდი მოიცავს 10 კითხვას;
  •  თამაში "ეტალონი"  შესაძლოა  განხორციელდეს ორნაირად;
  
პირველი  ვარიანტი
  • თამაშში მონაწილეთა  რაოდენობა არაა შეზღუდული, თუმცა სასურველია, მოსწავლეთა რაოდენობა 5-ის ჯერადი იყოს;
  • თამაშის თითეულ  ეტაპს (რაუნდს) ეთიშება მოსწავლეთა  გარკვეული  ოდენობა;
  • მეხუთე  რაუნდში  ერთმანეთს უპირისპირდებიან ის მოსწავლეები, რომლებმაც წარმატებით დაძლიეს ოთხივე რაუნდი;
  • გამარჯვებულია ის, რომელიც მეხუთე რაუნდში დააგროვებს ყველაზე მეტ ქულას;
  • მეხუთე რაუნდში, მოსწავლეთა მიერ თანაბარი ქულების  დაგროვების  შემთხვევაში  იმარჯვებს  ის  მოსწავლე, რომელსაც  ხუთივე რაუნდში ყველაზე მაღალი ქულა ექნება;

 მეორე   ვარიანტი

  • მეორე  ვარიანტის  მიხედვით, მოსწავლეები პროექტს  არ  ეთიშებიან თითოეული რაუნდის  მიხედვით;
  • თამაშის  ბოლოს, მოსწავლეთა  მიერ  დაგროვილი  ქულები, ხუთივე რაუნდის  მიხედვით  ჯამდება  და გამარჯვებული ხდება ის, ვისაც საერთო ჯამში ყველაზე მაღალი ქულა ექნება;
  • იმ  შემთხვევაში, თუ რამდენიმე მოსწავლის მიერ მოპოვებული  ქულების  მაქსიმალური  რაოდენობა თანაბარი აღმოჩნდება, გაიმარჯვებს ის, ვისაც  ბოლო რაუნდში  ექნება  მიღებული ყველაზე მაღალი ქულა;


ქვემოთ, მოცემულია  ვიდეოთამაშის სრული ვერსია და პასუხების ფურცელი რაუნდების მიხედვით! ვიდეო ვერსიაშივეა მოცემული პასუხებიც!

გისურვებთ წარმატებებს!





პასუხების  ფურცელი:










Thursday, January 29, 2015

.. Glad, that I "Teach for Georgia" !





                   
        
    
ბერთაკარის  საბაზო სკოლა;
2014 - 2015  სასწავლო წელი;



სოფელი ბერთაკარი (ყოფილი ბექთაკარი) მდებარეობს აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლში - ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, აკაურთას თემში; ბოლნისიდან მოშორებულია 15 კილომეტრით და მდინარე ხრამის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 860 მეტრზე მდებარეობს; არაქართულენოვანი სოფელი აზერბაიჯანული წარმოშობის  მოსახლეობითაა დაკომპლექტებული; 2002 წლის მონაცემებით  სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 289 ადამიანს, თუმცა 12 წლის შემდეგ,  სოფელი გაცილებით პატარა და "დაცლილი" ჩანს..






                                                                                      *****


სკოლისკენ გზად მიმავალს, ხშირად მომსვლია მუზა, რომ  „არაქართული“ ემოციები ცხელ გულზე გადმომეცა, თუმცა, რამდენჯერაც წერა დავაპირე,  მაშინვე წავიდა;  ახლა ის ჩემთანაა და მიბიძგებს, რომ უკანასკნელი თვეების განცდებს  თავი ერთად მოვუყარო და თქვენამდე მოვიტანო; თავდაპირველად კი მოგახსენებთ, თუ როგორ დაიწყო ყველაფერი:

სასერტიფიკაციო გამოცდების ჩაბარებამდე, მტკიცედ მქონდა გადაწყვეტილი, რომ გავმხდარიყავი საგანმანათლებლო პროგრამის „ასწავლე საქართველოსთვის“ შესანიშნავი ოჯახის წევრი; გამოცდების  ჩაბარებისა და  შემდგომი ეტაპის წარმატებით გადალახვის შემდეგ,   აღმოვჩნდი ჩემთვის სრულიად უცხო მხარეში; გადაწყდა, რომ უახლოესი ერთი წელი, ბოლნისის რაიონში უნდა შემესრულებინა ჩემი სამუშაო;

ტრენინგის დასრულებიდან რამდენიმე დღის შემდეგ, დავადექი ბოლნისის გზას; გზას, რომელიც ჩემთვის სრულიად უცხო იყო, თუმცა ვცდილობდი, რომ ეს სიუცხოვე  საკუთარი თავისთვისაც არ მეგრძნობინებინა; წვიმიანი დღე იყო .. მიყვარს წვიმა, რადგან, მხოლოდ მას შეუძლია შემოინახოს ემოციები ისეთივე ცოცხალი სახით, როგორიც რეალობაში იყო.. ხარბი თვალებით ვუყურებდი მიკროავტობუსის ფანჯრიდან მფრინავ ობიექტებს - ჰქონდათ ბევრი საერთო და ბევრიც განსხვავებული იმ ადგილებისგან, სადაც მე ვყოფილვარ ოდესმე..  თუმცა ეს სრულიად სხვა იყო - შიში უცხო გარემოსი და ადამიანებისა,  განსხვავებული კულტურისა, რელიგიისა, ტრადიციებისა .. თითქმის აბსოლუტურად დარწმუნებული ვიყავი, რომ განსხვავებული გარემო ჩემზე უარყოფითად იმოქმედებდა, მაგრამ მაინც არ შევშინდი და შევეცადე საკუთარი თავის დარწმუნებას იმაში, რომ მე ამას ადვილად შევძლებდი.
მძღოლმა მანიშნა, აი აქ უნდა ჩამოხვიდეო; მეც დავუჯერე, სხვა რა გზა მქონდა?! ვიდექი გაჩერებაზე და უცხო მხარეში, უცხო სკოლის, უცხო დირექტორს ველოდი ... ლოდინი ცოტა დიდ ხანს გაგრძელდა, თუმცა საბოლოოდ თვალუწვდენელ გზაზე შევამჩნიე მისი მანქანა;

აღარ მახსოვს უცხო მანქანაში ჩაჯდომისას ჩემი  პირველი სიტყვები, თუმცა ზედმიწევნით მახსოვს, თუ როგორ "გავოგნდი" ბატონ ნოფალან საუბარში; სასიამოვნოდ გამიკვირდა და გამეხარდა მისი გამართული ქართული, გულწრფელობა  და პოზიტიური  დამოკიდებულება;  ამ ყველაფერმა კი სითამამე შემმატა და საკმაო მიზეზი მომცა, რომ გავხსნილიყავი მასთან საუბარში; საინტერესო დიალოგი გამოგვივიდა.. იმდენად საინტერესო, რომ სკოლისკენ მიმავალი გზის დამახსოვრება ვერც კი შევძელი ლაპარაკში გართულმა; თუმცა კარგად მახსოვს ის შემაღლებული ადგილები, რომლის დაძლევაც მანქანასაც კი გაუჭირდა.

-         "აი თითქმის მოვედით" - მითხრა დირექტორმა  და რამდენიმე წამის  შემდეგ გადმოვედით მანქანიდან;
-       "სკოლა სადაა"? - ვიკითხე  განცვიფრებული სახით;
-         "აი ესაა სკოლა" - მიმითითა დირექტორმა ერთსართულიან, პატარა, ავარიულ შენობაზე; შეობაზე, რომელიც პატარა სახლს ჰგავდა ზომით; 

-         (... აი აქ კი აღარ მახსოვს რა ვთქვი) - არვიცი  უკმაყოფილება სახეზე  ასე აშკარად გამომეხატა თუ არა, მაგრამ დირექტორმა მყისვე მიმითითა მეორე „კოტეჯზე“, რომელიც გაცილებით ლამაზად გამოიყურებოდა და დამამშვიდა, მითხრა რა, რომ იმ „კოტეჯის“ ორი ოთახიდან, ერთში კაბინეტის მოწყობის უფლებას მომცემდა..  

მანამ, სანამ გავაცნობიერე, რა ხდებოდა ჩემს თავს, ჩემდა უნებურად „მომავალ“ კოლეგებსაც ჩამოვართვი ხელი, მივესალმე ქართულად და მზერა სკოლის ეზოში გამოფენილ ბავშვებს მივაპყარი; თითქოს ვცდილობდი გამერკვია, რა უნდოდათ და რატომ მომჩერებოდნენ ასეთი უცნაური თვალებით; არც მათი ენა ესმოდა ყურს და არც იმ თვალებიდან მომავალი  მზერა იყო ნაცნობი..  
-         „დღეს დაღლილი იქნები, პირველი დღეა და თუ სურვილი გაქვს დაისვენეო“ -  მითხრა დირექტორმა  და „გაბრუებულ“ მდგომარეობაში  წამომიყვანა უკან, ბოლნისამდე ... 

                                                            * * * * *    

თბილისში დაბრუნება ასე ბოლოს როდის გამეხარდა არ მახსოვს, თუმცა დღემდე იმასაც  ვერ მივმხვდარვარ, თუ რატომ მივიღე ეს ყველაფერი ასე მძაფრად..  მიუხედავად იმისა, რომ საკუთარი თავი თითქმის ბოლომდე მყავდა შემზადებული, რეალობა მაინც უფრო მძიმე და დამთრგუნველი აღმოჩნდა ჩემთვის.. 
მეორე  დღეს, დილაადრიან დავიძარი თბილისიდან  და შევეცადე, სკოლამდე დამოუკიდებლად მისვლას, თუმცა ამაოდ, - დავიკარგე!  „არსაიდამ ხმა, არსით ძახილი!“ - ნახევარი საათი ისე ვიარე, გზად არავინ შემხვედრია, მხოლოდ რამდენიმე მანქანამ ჩამიარა სწაფი სიჩქარით; დილის ათზე, უკვე ხმაც იყო და ძახილიც - თუმცა რად გინდა, არც ხმა მესმოდა მათი და არც ძახილი; არა, კი "მესმოდა", მაგრამ მაინც არ მესმოდა;
ვიცოდი, რომ სოფელს "ბერთაკარი" ერქვა, თუმცა, გზად მომავლებს, ვერ გავაგებინე სად მივდიოდი და რა მინდოდა; რუსული არ იცოდნენ და არც მათი ქართული სიტყვების მარაგი აღმოჩნდა იმდენად ვრცელი, რომ ჩემთან კომუნიკაციაში შემოსულიყვნენ; ერთ საათიანი იმედგადაწურული სიარულის შემდეგ, დავინახე სოფლის გადასახევი, რომელიც სკოლამდე ამიყვანდა;

სოფელი  მაღალმთიანია, შესაბამისად არც ნისლი გამკვირვებია..
  

-         „ესღა მაკლდა სრული ბედნიერებისთვის“ - გავიფიქრე და ვცდილობდი, როგორმე დამენახა, რა ხდებოდა თითოეული მეტრის იქით; ზუსტად 50 წუთი ვიარე ნისლიან მთებზე .. ოქტომბრის დასაწყისი იყო, თუმცა საკმაოდ ციოდა .. აი აქ, კი ნამდვილად უსუსურად ვიგრძენი თავი.. არვიცი სად მივდიოდი, რა გზით, როგორ ...  ვერც ვერავის ვხედავდი და ვერც ვერავინ მხედავდა; თუმცა, დაჟინებით გადავწყვიტე, რომ უკან არ დავბრუნდებოდი..  
-         „школа далеко?“ - შევძახე დანგრეული რუსულით, ერთ-ერთ მოსახლეს (მანდილოსანს)  განწირული ხმით; - „далеко“ - უმალვე მომაგება მან პასუხი და ჩავთვალე, რომ ყველაფერი არც ისე კარგად იყო, როგორც მე მეგონა;
-         „ისევ დავიკარგე, ჯანდაბა!“ - აღარ დავუბრუნე პასუხი მანდილოსანს და ცივად გავაგრძელე გზა პირდაპირ;  ძველი  და ავარიული შენობა მეცნო, სწორედ იმ სკოლას მივამსგავსე, რომელიც გუშინ მანახეს.. არა?! კი, კი ეს ის არის, ნამდვილად ისაა! უბედნიერესი და „უკმაყოფილესი“ სახით შევედი ერთსართულიან შენობაში...

                                                      
                                                              * * * * *   


ნამდვილად არ მახსოვდა ის სახეები, რომლებიც გუშინ ვნახე.. აღარც ის  ხელები მახსოვდა, გუშინ  რომ ხელი ჩამომართვეს;  მასწავლებლებთან  დიდხანს საუბარი არ დამცადდა (ან რა უნდა მესაუბრა, წარმოდგენაც არ მქონდა), სასწავლო ნაწილმა გამზადებული ცხრილი მომცა, მეშვიდე კლასის ჟურნალი ხელში შემომაჩეჩა და მიმითითა კლასის ადგილმდებაროებაზე...
სკოლისა და კლასის დანახვაზე ერთი ქართული ფილმი გამახსენდა - „სამოთხის გვრიტები“.. სკოლაში არაა იმაზე მეტი რესურსი, რაც იმ ფილმშია ასახული; მხოლოდ დაფა და ცარცი, ცარცი და დაფა ..  სკოლაში მისვლამდე, ბევრი იდეა მქონდა წარმოსახვაში, თუმცა მისი განხორციელების პერსპექტივა კლასში შესვლითანავე დაინგრა და დაიმსხვრა; სკოლაში არაა ელექტროენერგია, არანაირი ტექნოლოგიური მოწყობილობა, არაფერი გარდა დაფისა და ცარცისა, ცარცისა და დაფისა...  ამ ფიქრებში გართული შევედი ოთახში, რომელიც ფიცრით იყო „გატიხრული“  და ფაქტიურად, ორ კლასში ერთად მიმდინარეობდა სწავლა; ვეღარ ვიხსენებ იმ მასწავლებელს, რომელიც „მეორე“ კლასში ატარებდა გაკვეთილს და პარალელურად ჩემსკენაც გამოექცეოდა ხოლმე თვალი - უსათუოდ  აინტერესებდა ჩემი ვინაობა, მოქმედება, ბავშვებთან დამოკიდებულება...
  
             ბავშვები გულწრფელები არიან, ბავშვები ყველაფერს გრძნობენ .         ვნერვიულობდი, რომ არ შეემჩნიათ ჩემი დაძაბულობა, გამოუცდელობა, არაგულწფელი ღიმილი ...   ახლა სასაცილოდ არ მყოფნის ამის გახსენება, თუმცა მაშინ ნამდვილად მქონდა  საბაბი, რომ დაძაბული ვყოფილიყავი..  კომუნიკაცია ასე თუ ისე პრიმიტიული დიალოგებით წამოვიწყე  და მოქმედებაში მოვიყვანე „სხეულის ენა“ და თითქმის ყველა კუნთი; არ ვზოგავდი თავს და ყველანაირი მიმიკით ვცდილობდი გამომეხატა სათქმელი, რათა პირველივე გაკვეთილზე არ დავთრგუნულიყავი...  ის 45 წუთი, 45 დღედ გადაიქცა, არა და არ დასრულდა, გაიწელა და თან გაიყოლა მთელი ჩემი მოთმინება, ენერგია და ძალისხმევა...  პირველი  გაკვეთილის შემდეგ, უკვე „გამოცდილებით“ შეიარაღებულმა გავიცანი სხვა კლასის მოსწავლეებიც და გაკვეთილების ბოლოს, ბედნიერი  და კმაყოფილი სახით დავბრუნდი სახლში..
  შემდეგ რა მოხდა თავადაც აღარ მახსოვს; ყველაფერი ბუნებრივად წარიმართა - ბავშვებმა მალევე ამიღეს ალღო და „გამიშინაურდნენ“;  რაც უფრო დრო გადის, უფრო მეტად ლაღები ხდებიან ჩემს მიმართ; ვხედავ, როგორ შემორბიან ინგლისურის კაბინეტში, მაშინაც კი, როცა გაკვეთილი უცდებათ; ვხედავ და მიხარია, როდესაც  აკაკუნებენ კარზე და მთხოვენ  გაკვეთილზე დასწრებას; რასაკვირველია, უარს არ ვეუბნები, თუ ოთახში არის საკმარისი სივრცე;


                                                                            * * * * *   


     ყველაზე მეტად მაინც ის მიხაროდა, რომ  საკუთარი კაბინეტი გამომიყო დირექტორმა;  პატარა  ღუნღულა ოთახი, რომელსაც ჩემებურად გამოვაწყობდი, ჩემებურ ხასიათს  შევიტანდი შიგ და გავალამაზებდი ბავშვებისთვის;  აბსოლუტურად ყველა სასწავლო მასალა, რომელსაც საჭიროდ ვთვლიდი,  შევქმენი, ამოვბეჭდე და გავაკარი კედლებზე; საკუთარი რესურსებით კი (რომელიც არც თუ ისე იაფი დამიჯდა), შევიძინე  საკანცელარიო ნივთები და კედლები სხვადასხვა თემატიკის ლექსიკური მარაგის  შემცველი სურათებით მოვრთე; მოკლედ, ასეა თუ ისე, დღეს, ეს კაბინეტი გაცილებით მიმზიდველია ყველასთვის, ვიდრე აქამდე იყო და ჩემთვის შედარებით კომფორტულიც; თუმცა, ვისურვებდი, რომ ყველანაირი საშუალება და რესურსი მქონდებოდა, რათა  გაცილებით საინტერესოდ წარმემართა ჩემი საქმიანობა; 









შეიძლება გასაკვირად მოგეჩვენოთ, მაგრამ თავს ძალიან კომფორტულად ვგრძნობ .. ვცდილობ, ნელი ტემპით, მაგრამ მაინც, დავეუფლო აზერბაიჯანულ  ენას; უფრო მეტად ვცდილობ, საგაკვეთილო პროცესი  საინტერესოდ, სამ  ენაზე საუბრის  თანხლებით წარვმართო - ვასწავლო ინგლისური და ამასთანავე ვეცადო, რომ მათთვის გაუგებარი სიტყვები, გასაგებ (მშობლიურ) ენაზე მივაწოდო და თან მისი ქართული შესატყვისიც დავურთო; კომუნიკაციას გაცილებით მიმარტივებს ონლაინ-ლექსიკონი, რომელიც ჩემი განუყრელი და დამხმარე მეგობარია სკოლაში ყოფნისას; 
  გასაკვირია ისიც, რომ  მიყვარს ის გზა, რომელსაც კვირაში სამჯერ, ფეხით გავდივარ, სკოლამდე და პირიქით;  გზა საკმაოდ ვრცელია და მის დაფარვას მინიმუმ ნახევარი საათი სჭირდება; ის ხან წვიმიანი, ხან ნისლიანი და ხანაც თოვლიანია;  მზეც ხშირად არის, თუმცა ამ გზას მოღუშული ამინდი უფრო უხდება, ჩემებური ამინდი ..   



მიყვარს ამ გზაზე სიარული, როდესაც ფიქრებში გართულს, ბუნდოვნად მესმის საკუთარი “Playlist”-ის ხმა; ვფიქრობ იმაზე, თუ რა ხდება ირგვლივ, რა ხდებოდა ადრე, რა მოხდება მომავალში.. როგორ შეიცვლებიან ჩემი მოსწავლეები, რა გზას დაადგებიან ცხოვრებაში, რამდენად დასამახსოვრებელი იქნება მათთვის ჩვენი ერთად გატარებული წუთები, საათები, დღეები ...  გული მწყდება იმაზე, რომ თითოეულ მათგანს ვერ ვწვდები სიღრმისეულად, მიუხედავად მათი მცირე რაოდენობისა..  




 ბევრ რამეზე მწყდება გული და ბევრი რამეც მიხარია, ბევრიც მინდა დავწერო, თუმცა ვგრძნობ, რომ მუზამაც მოიწყინა და წუთი-წუთზე დამტოვებს.. საკუთარ თავთან, საკუთარ ფიქრებთან ...
სულ ეს იყო, რისი თქმაც მოვასწარი...  ბევრისთვის ვრცელი და წასაკითხად  დასაზარი, თუმცა, ის, ვინც ამას ბოლომდე წაიკითხავს,  ალბათ მიხვდება, რისი გადმოცემაც მინდოდა .... 





200 MOVIES

200  ფილმი, რომელმაც, შესაძლოა, დაგაინტერესოთ! კინო-ინდუსტრიაში, მუსიკალური ინდუსტრიისგან განსხვავებით, ნაკლებად კომპეტენტური ვარ. მიუხედავა...